Skorzystaj z wiedzy i doświadczenia adwokata

Kancelaria Adwokacka

 

Uporczywość działania oskarżonego

opublikowany 01.07.2015 przez adwokat
hasła wpisu: karne, podatki, oskarżony

Sąd I instancji nie poczynił bowiem żadnych ustaleń faktycznych miarodajnych dla stwierdzenia, iż zachowanie oskarżonego miało charakter „uporczywy” w rozumieniu przepisu art. 57 § 1 k.k.s. Argumentacja tego Sądu świadczy natomiast, iż zaskarżony wyrok dotknięty jest uchybieniem w postaci obrazy prawa materialnego, tj. przepisu art. 57 § 1 k.k.s. Sąd I instancji ustalił bowiem, że oskarżony nie uiścił należności publicznoprawnej, wynikającej ze złożonej po ustawowym terminie deklaracji podatkowej PIT 36 L w ustawowym terminie zapłaty podatku, ani też w dalszym okresie. Co więcej, z uzasadnienia zaskarżonego wyroku wynika jednoznacznie, iż uporczywość działania oskarżonego polegającego na uchybieniu terminowi zapłaty podatku wynika z tego, że zwłoka ta trwała ponad rok. Stwierdzić jednak należy, że czyn zabroniony z art. 57 § 1 k.k.s. popełniony jest z chwilą upływu terminu zapłaty podatku („kto nie wpłaca podatku w terminie) i okres trwania zaległości podatkowej dla oceny znamion przedmiotowego wykroczenia nie mogą być brane pod uwagę, skoro są to zdarzenia mające miejsce już po dokonaniu czynu. Zostało to jednoznacznie podkreślone w postanowieniu Sądu Najwyższego z dnia 3 października 2008 r. (III K.K. 176/08, LEX nr 694328). Zwrócić należy uwagę, iż Sąd I instancji powołał się na pogląd prawny zawarty w tym judykacie, aczkolwiek nie dość wnikliwie zapoznał się z tym orzeczeniem, skoro ferując wyrok skazujący postąpił dokładnie wbrew zaprezentowanemu tam stanowisku prawnemu. Sąd Najwyższy wyraził bowiem zapatrywanie, iż „pojęcie „uporczywie” charakteryzować może zachowanie zarówno ze względu na jego powtarzalność, jak i na trwałość utrzymywanego określonym zachowaniem stanu”. 

W cytowanym judykacie stwierdzono nadto, iż określony w art. 57 § 1 k.k.s. czyn ma charakter wieloczynowy, przy czym podobny pogląd prawny wyrażany jest również w piśmiennictwie (por. Grzegorz Łabuda w: Kodeks karny skarbowy, Komentarz, wyd. Wolters Kluwer Polska Sp. z o.o., Warszawa 2010, str. 565 i nast.; także Ryszard Kubacki, Adam Bartosiewicz, Kodeks karny skarbowy, Przestępstwa i wykroczenia podatkowe oraz dewizowe, wyd. 3, C.H. Beck, Warszawa 2005). Zgodzić się należy bowiem, iż jednorazowe zachowanie polegające na niezapłaceniu podatku w terminie nie może przecież charakteryzować się uporczywością. W szczególności też dla oceny takiego stanu rzeczy nie można brać pod uwagę okoliczności mających miejsce już po momencie, w którym czyn zabroniony jako taki został już dokonany. Nadmienić wypada, że podkreśla się w piśmiennictwie, iż istnieją ważkie względy, przede wszystkim spójność systemowa prawa karnego, by znamię „uporczywości” wyartykułowane w przepisie art. 57 § 1 k.k.s. w zasadniczym zakresie rozumiane było tak, jak ma to miejsce na gruncie ustawy karnej powszechnej, tj. art. 209 § 1 k.k., a znaczenie tego znamienia ma już przecież charakter utrwalony w orzecznictwie (por. T. Grzegorczyk w: Kodeks karny skarbowy, wyd. 4, wyd. Wolters Kluwer Polska Sp. z o.o., str. 298 i nast.).

Podkreślić więc należy, że dla oceny, czy zachowanie oskarżonego polegające na niezapłaceniu podatku w terminie ma charakter uporczywy, czy też nie, nie ma znaczenia okres bądź działania oskarżonego mające miejsce już po definitywnym upływie terminu uiszczenia podatku. Czyn zabroniony z art. 57 § 1 k.k.s. z tą chwilą jest popełniony, gdyż podatnik już wtedy „nie wpłaca podatku w terminie” i tylko okres czasu zamknięty tą datą może być też uwzględniony dla oceny, czy zachowanie to miało charakter uporczywy, czy też takiego znamienia oskarżonemu przypisać nie można.

V Ka 556/13 - wyrok z uzasadnieniem Sąd Okręgowy w Lublinie z 2013-07-12


Strona główna  |  Wszystkie wpisy  |   czytasz Uporczywość działania oskarżonego
Komentarze: